Θεατρικό έργο, χοροί, κοινωνική συνεισφορά και ποιότητα ζωής. 

Μετά τον εμφύλιο, επικρατούσαν φόβοι και ανησυχίες παντού. Είχαν οι άνθρωποι ανάγκη εκτόνωσης και διασκέδασης. Δεν είναι τυχαία η ανάπτυξη της μουσικής του ρεμπέτικου και του λαϊκού εκείνη την περίοδο.

Το 1952-1953, στο χωριό του συζύγου της Νικολάου Διακάκη, η Ουρανία Δασκαλάκη-Διακάκη στον Σίβα οργάνωσε πολιτιστικές εκδηλώσεις που ενθουσίασαν ιδιαίτερα τις γυναίκες του χωριού.

Πήρε την πρωτοβουλία να παιχθεί το έργο «Εθνική Απελευθέρωση». Με τη βοήθεια χωριανών δημιούργησε θεατρική ομάδα από 4 γυναίκες και 6 άνδρες. Παρόλο που ήταν κουρασμένες/οι, έκαναν τις πρόβες στο σχολείο τα βράδια, μετά την επιστροφή τους από εργασίες.

Στόχος της διοργανώτριας ήταν να βελτιώσει την πέτρινη αυλή του σχολείου ώστε να αποφευχθούν πληγές στα ξυπόλητα παιδιά. Τα κατάφερε· με τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τις παραστάσεις η αυλή του σχολείου βελτιώθηκε.

Οι γυναίκες, εκτός από το θέατρο συμμετείχαν και σε μαθήματα χορού που τους δίδασκε η Ουρανία Διακάκη. Παρουσίαζαν χορούς την Καθαρή Δευτέρα στην πλατεία του Σίβα στο Πετροκεφάλι, στον Κουσέ και στα Πιτσίδια με χαρά κι ενθουσιασμό.